Help!

Lang geleden was ik een alleenstaande moeder met twee kleine kinderen. Volledig onverwacht raakte ik gescheiden. Het eerste jaar was ik, naast dat ik heel verdrietig en boos was, ook heel stoer en flink. Ik wilde mijzelf en mijn omgeving laten zien dat ik het alleen ook wel kon. Eigenlijk kwam de verwerking van wat me was overkomen pas daarna. En ik kwam er achter dat ik toch niet alles alleen kon. Heel veel wel maar niet alles. Voor sommige dingen had ik toch echt iemand anders nodig. Geld had ik maar heel weinig dus voor de klussen die ik niet zelf kon doen had ik familie, vrienden en kennissen nodig. Maar ja, hulp vragen, dat was nou niet echt mijn ding zeg maar. Ik wilde niemand lastig vallen met mijn problemen en stond er totaal niet bij stil dat sommige mensen het juist fijn vinden om je te helpen. Die doen dat graag.

Omdat het veiliger was voor de kinderen had ik een tweedehands thermostaat-douchekraan gekocht maar die kon ik onmogelijk zelf installeren. Dus met lood in de schoenen belde ik bij de overbuurman, die installateur was, aan met de vraag of hij dat voor me wilde doen. ‘Tuurlijk meiske! reageerde hij, zeg maar wanneer, dan kom ik’. Zijn spontane reactie was een opluchting voor mij en ik plande de klus zo dat ik vooraf de tijd had om een lekkere hartige taart te bakken. De kraan was gauw geplaatst en natuurlijk vroeg ik de buurman wat hij ervoor wilde hebben. ‘Ben je nou helemaal gek? zei buurman, het is voor mij een kleinigheidje, ik wil er niets voor hebben’. Gelukkig nam hij na enig aandringen van mijn kant de hartige taart mee. Een paar dagen later vertelde hij me dat hij verrukkelijk had gegeten en dat ik, als ik weer eens een klusje had, direct naar hem toe moest komen.

Ik leerde dat veel mensen je graag willen helpen en de meeste belangeloos. Met regelmaat bakte ik hartige taarten als tegenprestatie. Of ik maakte een mooie deurkrans. Of ik kocht een slof sigaretten. Ik bedacht altijd iets leuks en daar werd vaak verrast op gereageerd. In de loop der jaren verzamelde ik ‘mannetjes’. Overal had ik een mannetje voor; problemen met de computer, installatiewerk, autoklussen, noem het maar op. Waar ik van te voren geen rekening mee had gehouden is dat veel mensen graag helpen en je vraag helemaal geen probleem vinden. Ik weet nog dat ik een keer aan het winkelen was met mijn moeder, die me ook graag hielp. Ze wilde graag een mooie trui betalen die ik gezien had. Maar ik riep ‘Nee! Dat wil ik niet hoor. Dan voel ik me zo schuldig!’ Waarop mijn moeder zei ‘denk je dat ik dat alleen voor jou doe? Nou dan heb je het mis. Ik word er zelf namelijk ook heel blij van!’ Voor mij is dat een echte eye-opener geweest. Terwijl ik zelf dat gevoel ook goed kende; dat ik blij werd als ik zelf iemand kon helpen. Het werd steeds makkelijker om iemand om hulp te vragen, ook al wilde ik zoveel mogelijk zelf oplossen. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Maar als het echt nodig was dan kon ik het.

Kun jij het? Hulp vragen. Of heb jij ook het idee dat je alles alleen moet kunnen? Of dat je anderen lastig valt met je problemen?
Wil je het ook leren? Neem dan contact met me op; bel, mail of app me.

Tietia