Eenmaal in de week zwem ik 30 baantjes. Een fanatieke sporter ben ik niet maar ik blijf wel graag soepel en in beweging. Ik doe wat oefeningen, wandel en fiets regelmatig en ik zwem dus. Het liefst zou ik thuis een zwembad hebben, zodat ik elke dag kon zwemmen want ik doe het graag. Maar daar moet ik nog even verder voor dromen. In het zwembad slalom ik altijd om groepjes bijkletsende vrouwen heen (doe dat dan ergens anders denk ik…) en om nietsontziende, geoefende dit-bad-is-van-mij zwemmers. Dus eigenlijk zwem ik veel meer dan 30 baantjes. Hoe dan ook, ik heb altijd een voldaan gevoel als ik klaar ben. En dan beloon ik mij zelf elke week na het zwemmen met een fijn bakje cappuccino in het restaurant. Of wat daar voor door moet gaan. Ik ben steevast de enige. Meestal neemt men niet eens de moeite om het licht voor mij aan te doen. Maar dat geeft niet. Het is namelijk mijn momentje. Ik hoef even helemaal niks! Ik staar wat door de ramen naar de andere zwemmers, beantwoord een appje op mijn telefoon maar vooral zit ik gewoon wat dom voor me uit te staren. Heerlijk!

Thuis neem ik ook wel mijn momentjes hoor maar daar wordt ik vaak ook weer snel afgeleid door een pup die op de vloer piest, een spinnenweb in het raam, broodkruimels op tafel. En voor ik het weet loop ik weer van alles te doen tot ik me op een gegeven moment bedenk dat ik eigenlijk even aan het pauzeren was. Of dat je op je werk pauzeert achter je beeldscherm met een lekker bakje koffie en je ziet vanuit je ooghoek nét dat mailtje voorbij komen waar je al zo lang op zat te wachten. En je kunt jezelf niet inhouden, je móet er even op reageren. En dan ben je klaar en vraagt een collega om hulp en weg ben je. Helemaal vergeten dat je aan het pauzeren was. Zo gaat dat vaak.

Neem jij wel eens een momentje voor je zelf? Of weet je niet van ophouden en ben je chronisch overbelast? Neem dan snel contact met me op. Ik kan je daar bij helpen.

Tietia